บทที่ 42 ตอนที่ 13 ความแค้นของไป๋มู่เจ๋อ3

เพียงประโยคเดียวทำเสือหน้ายิ้มกลายเป็นหน้าบึ้ง บาดแผลลึกในใจที่ไม่เคยสมาน คล้ายปริแตกจนเลือดสาด ไป๋มู่เจ๋อกัดกรามกรอด มือใต้แขนเสื้อกว้างกำเป็นหมัดแน่น

ทว่าเพียงครู่ เขาค่อยๆ คลายมือออก ยกมุมปากยิ้ม กล่าวอย่างสุภาพต่ออีกว่า

“พอกระหม่อมได้รับข่าวว่าพระองค์บาดเจ็บกลับมาก็ให้นึกห่วงใยยิ่งนัก จำต้องเร...